Klęcznik XIX w późny biedermeier wczesny historyzm ok.1845-65 92x45x42cm

Elegancki, XIX-wieczny klęcznik wykonany z drewna liściastego, datowany na okres około 1845–1865. Mebel utrzymany jest w stylistyce późnego biedermeieru z elementami wczesnego historyzmu.

Najbardziej charakterystycznym elementem jest bogato rzeźbiony krzyż z promienistą glorią, umieszczony w centralnej części oparcia. Dekoracja została wykonana ręcznie i stanowi integralny element konstrukcji. Smukłe proporcje, delikatnie wygięte tylne nogi przechodzące w słupki oparcia oraz toczone przednie nogi nadają meblowi elegancki i harmonijny wygląd.

Klęcznik przeszedł wymianę tapicerki, dzięki czemu jest gotowy do użytkowania. Obicie wykonano z bordowego weluru, wykończonego ozdobną taśmą pasmanteryjną. Konstrukcja pozostaje oryginalna i stabilna. Powierzchnia pod kolana bardzo wygodna .

Mebel doskonale sprawdzi się jako wyposażenie kaplicy, kościoła, plebanii, wnętrza dworskiego lub jako wyjątkowy element wystroju klasycznego domu.

Stan zachowania:

• konstrukcja stabilna,
• drewno w bardzo dobrym stanie,
• tapicerka współczesna,
• normalne, drobne ślady użytkowania odpowiednie do wieku.

Datowanie: ok. 1845–1865

Pochodzenie: Europa Środkowa (Polska / Austria / Niemcy)

Materiał: drewno liściaste, rzeźbione i polerowane

To autentyczny mebel z połowy XIX wieku, reprezentujący wysoką kulturę stolarską epoki, zachowany w bardzo dobrej kondycji.

Wymiary:

wysokość: 92 cm

szerokość: 47 cm

głębokość: 42 cm

Wysokość miejsca pod kolana 25-30 cm. Idealna wysokość dla stóp podczas klęczenia.

Piękny, klimatyczny przedmiot z duszą – coraz rzadziej spotykany w takiej formie.

Krzyż jest wykonany z wyjątkową starannością i ma bardzo dobre proporcje. Nie wygląda na element z produkcji seryjnej. To sugeruje, że klęcznik mógł powstać w dobrym warsztacie stolarskim wykonującym wyposażenie sakralne lub meble na zamówienie dla zamożnego domu, a nie jako tani wyrób fabryczny. Nie jest to element wycinany maszynowo ani dekoracja doklejona. Widać ręczne profilowanie, fazowania i charakterystyczne cięcia dłutem przy promienistej glorii. Podstawa krzyża ma jeszcze klasycystyczny rysunek z wolutami, ale już uproszczony – bardzo typowy dla około połowy XIX wieku.

Datowanie

ok. 1845–1865

To jest moim zdaniem najbardziej prawdopodobny przedział.

Nie wygląda na mebel z końca XIX wieku (1875–1900), bo:

• brak neogotyckiego przeładowania,
• brak ciężkich profili,
• proporcje są jeszcze bardzo klasyczne.

Nie wygląda też na wcześniejszy niż ok. 1835.

Styl

Nazwałbym go:

• późny biedermeier / wczesny historyzm
• mebel dewocyjny
• klęcznik domowy lub kapliczny.