Rzeźba przedstawiająca Chrystusa Ukrzyżowanego (Corpus Christi)
Drewno rzeźbione, polichromowane
Europa Środkowa, XVI / pocz. XVII wiek
Imponująca, pełnoplastyczna rzeźba pasyjna wykonana w drewnie, zachowana w stanie autentycznym, z widocznymi śladami pierwotnej polichromii. Figura przedstawia ciało Chrystusa o wyraźnie wydłużonym torsie i skróconych proporcjach nóg, co jest charakterystyczne dla późnogotyckiej i wczesnorenesansowej rzeźby dewocyjnej przełomu XVI i XVII wieku.
Twarz opracowana została z dużą subtelnością i miękkością modelunku – o spokojnym, kontemplacyjnym wyrazie, z delikatnie zamkniętymi powiekami i starannie rzeźbioną brodą. Widoczna jest różnica warsztatowa pomiędzy głową a resztą ciała, co sugeruje pracę kilku rąk lub wyraźne zróżnicowanie stopnia dopracowania poszczególnych partii – zjawisko typowe dla rzeźby sakralnej tego okresu.
Włosy długie, falujące, z charakterystycznym asymetrycznym pasmem opadającym po lewej stronie twarzy, nawiązującym do tradycji późnogotyckiej. Przepaska biodrowa (perizonium) o schematycznej, uproszczonej formie, zgodnej z wcześniejszymi wzorcami ikonograficznymi, a nie XIX-wiecznymi stylizacjami historyzującymi.
Na powierzchni drewna widoczne są liczne, stare otwory po drewnojadach, bez oznak aktywnego żerowania – naturalny i akceptowalny ślad wieku, nieobniżający wartości kolekcjonerskiej obiektu. Miejscami dostrzegalne są ubytki i przetarcia polichromii, nadające rzeźbie autentyczną, historyczną patynę.
Rzeźba pierwotnie przeznaczona była do ekspozycji ołtarzowej lub belkowej (lektorium), oglądanej z dołu, co tłumaczy świadome zaburzenie proporcji anatomicznych.
Wysokość: ok. 70 cm
PRZYPUSZCZALNE POCHODZENIE
-
Region: Europa Środkowa (krąg niemiecko-czesko-śląski)
-
Czas powstania: 2. połowa XVI w. – początek XVII w.
-
Funkcja: rzeźba pasyjna / element krucyfiksu lub ołtarza
Datowanie XVI/XVII wieku jest spójne stylistycznie .
STAN ZACHOWANIA
- obiekt autentyczny, nienaruszony konstrukcyjnie
- stare ślady drewnojadów (nieaktywne)
- ubytki i przetarcia polichromii
- brak ramion (zgodnie z zachowanym stanem historycznym)
Stan oceniany jako dobry jak na wiek obiektu, bez współczesnych ingerencji zaburzających oryginalny charakter.
